غزل شمارهٔ ۱۲۷۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زندگی شاداب و بی‌پروای عاشقانه است. شاعر با اشاره به باده و معشوق، از حالتی سرخوش و دیوانه‌وار سخن می‌گوید که در آن عقل را کنار گذاشته و به عشق و مستی می‌پردازد. او به بهشت رندان و شراب و جمع‌های خوش‌گل اشاره می‌کند و تأکید دارد که عشق و پیوند با معشوق همیشگی و پایدار است. شاعر در نهایت به بزرگ‌منشی و مقام معشوق اشاره می‌کند که بر دل‌ها سلطنت می‌کند. این اشعار به معنی وابستگی روحی و عمیق میان عاشق و معشوق اشاره دارند.