غزل شمارهٔ ۱۲۹۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره حال و هوای دوستان و رفقا در کنار هم و سرشار از عشق و شادی است. شاعر به توصیف صفا و شوقی می‌پردازد که در جمع آنان وجود دارد. حالتی از مستی و عشق در بین رندان حاکم است و آنان به سرود و نغمه‌خوانی مشغولند. در عالم معنوی، آن‌ها عشق را محوری برای ارتباط خود می‌دانند، هرچند که از نظر ظاهری ممکن است جدا از هم به نظر برسند. رندان از درد عشق آگاه‌اند و به خوشی و شادی می‌پردازند، در حالی که زیبایی عشق را همچون بلایی خوشایند توصیف می‌کنند. شاعر همچنین به مقام و قدرت عشق اشاره می‌کند که در مجالس ولی‌نوازان و بزرگان جهان نمود دارد.