غزل شمارهٔ ۱۲۸۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به دعوت از دل برای ترک دنیای مادی و ورود به دنیای عشق و تصوف اشاره دارد. شاعر از دل می‌خواهد که از تنهایی صومعه خارج شده و به میکده برود. او توصیه می‌کند که در دریای حال فرو رود و به جای ظاهر، به معنای عشق توجه کند. همچنین، از فراموش کردن داستان‌های گذشته و آینده می‌گوید و به فرد پیشنهاد می‌کند که اگر می‌خواهد خداوند را ببیند، به چهره ولی و معشوق خود نگاه کند. در مجموع، شعر در پی تشویق به تجربه و احساسات واقعی عشق و نزدیکی به خداوند است.