غزل شمارهٔ ۱۲۸۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر دعوت به عشق و عرفان می‌کند. او از دیگران می‌خواهد که به عمق احساسات و حال دل عاشقان توجه کنند و از زندگی مادی که خالی از معناست دور شوند. شاعر به اهمیت حضور در جمع عاشقان و لذت بردن از زیبایی‌های واقعی زندگی تأکید دارد و از آنها می‌خواهد که با درک عمیق‌تری از هستی و عشق به بزم آنها بیایند و از نعمت‌های الهی بهره‌مند شوند. مضمون کلی شعر بر آرامش، عشق و شناخت درونی است.