غزل شمارهٔ ۱۲۹۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد عقل و خودپسندی و همچنین به عشق و وابستگی به معشوق می‌پردازد. شاعر به عقل نادان می‌گوید که از او دور شود و به زندگی ساده و دلخواه خود ادامه دهد. عشق را کار بی‌کاران می‌خواند و از کسی که می‌خواهد دل بسازد، می‌خواهد که ویرانی نکند. همچنین به کسانی که درباره دین و ایمان صحبت می‌کنند، تذکر می‌دهد که اگر به اصول ایمان ندارند، نباید ادعای مسلمانی کنند. شاعر با اشاره به مستی و عشق، هشدار می‌دهد که خود را در این وضعیت نزنند و در عشق به دیگران گرفتار نشوند. در نهایت، به دوستی با خداوند اشاره می‌کند و توصیه می‌کند که اگر نمی‌توانند با او دوستی کنند، بهتر است این محبت را از سر خود بردارند.