غزل شمارهٔ ۱۲۹۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و میخانه و لذت‌های عاشقانه اشاره می‌کند. او از شنیدن آهنگ عاشقانه و نوشیدن جام بلا صحبت می‌کند و از شنوندگان می‌خواهد که با دل و جان به این شادی‌ها بپردازند. دعوتمندانه می‌گوید که در حضور محبوب باید سرمست و خوشحال بود و اگر زاهدی از نوشیدن باده نهی کند، باید بی‌توجهی کرد. عشق را بزرگ‌تر از هر چیز می‌داند و از مطرب و ساقی می‌خواهد که نوشیدنی به عشاق بدهند تا آن‌ها را مدهوش کنند. در نهایت، شاعر از شنوندگان دعوت می‌کند تا به ذوق خود گوش دهند و از زیبایی‌های عشق لذت ببرند.