غزل شمارهٔ ۱۲۹۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ما دعوت می‌کند که از بیگانگی و جدایی رها شویم و دردهایمان را با هم در میان بگذاریم. او از ما می‌خواهد که در دنیای او قدم بگذاریم و از آب حیاتش بنوشیم. اگر می‌خواهیم مانند پادشاهان باشیم، باید در برابر خداوند humble و فروتن باشیم. شاعر تأکید می‌کند که هر چیزی که می‌بینیم، تنها مظهری از حقیقت بزرگتر است که در آن خدا قابل مشاهده است. او همچنین به ما هشدار می‌دهد که از خوشی‌های زندگی لذت ببریم و از عهدهایی که با دیگران بسته‌ایم، نه صرفاً به عنوان ظاهر، بلکه با وفا و صداقت عمل کنیم.