غزل شمارهٔ ۱۳۱ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
همه جا خوان نعمت عشق است
عالمی رحمت عشق است
هر چه در کائنات است می‌بینی
نیک بنگر که حضرت عشق است
خدمت عاشقی اگر یابی
بندگی کن که خدمت عشق است
هر سخاوت که عاشقان دارند
همه از یُمن دولت عشق است
خوش خرابیم و این خرابی ما
اثری از مرمت عشق است
همت ما جز او نمی جوید
این بلندی ز همت عشق است
نعمت‌الله را غنیمت دان
گر تو را ذوق نعمت عشق است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌ها و نعمت‌های عشق می‌پردازد. عشق به عنوان رحمت و وجودی در کائنات معرفی می‌شود و تاکید می‌کند که همه خوبی‌ها و خدمات در زندگی ناشی از عشق است. همچنین اشاره می‌کند که حتی خرابی‌ها نیز می‌توانند نشان‌دهنده عشق باشند و تنها همت واقعی انسان باید جست‌وجوی عشق باشد. در نهایت، عشق به عنوان یک نعمت بزرگ ارزیابی می‌شود که باید قدر آن را دانست.