غزل شمارهٔ ۱۳۱۴ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
خوش در آ در بحر ما ما را بجو
چو چه می جوئی بیا دریا بجو
در وجود خویشتن سیری بکن
حضرت یکتای بی همتا بجو
هر چه می بینی به نور او نگر
نور او در دیدهٔ بینا بجو
قاب قوسین از میانه طرح کن
منصب عالی او ادنی بجو
درخرابات مغان رندانه رو
سید سرمست ما آنجا بجو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به جستجو و探索 در درون خود و در جهان اشاره میکند. او میگوید که برای یافتن حقیقت و وجود خاصی که همه چیز در نور اوست، باید در دل خود و محیط اطرافمان تأمل کنیم. همچنین به دوستی و عشق به حضرت یکتای بیهمتا اشاره میکند و تأکید میکند که در میان غیر و دنیای مادی، باید به انواع نور و حقیقت نگاه کنیم و در نهایت، پیگیری حقیقت را در مکانهایی که ممکن است به نظر غیراخلاقی بیایند، ادامه دهیم.