غزل شمارهٔ ۱۳۱۹ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
نقد گنج کنج دل از ما بجو
آبرو جوئی در این دریا بجو
یک دمی با ما به میخانه خرام
ذوق سرمستان ما آنجا بجو
دنیی و عقبی به این و آن گذار
حضرت یکتای بی همتا بجو
رند سرمستی اگر جوئی بیا
در خرابات مغان ما را بجو
در همه آئینه ها او را طلب
یک مسما از همه اسما بجو
شرح اسماء الهی خوش بخوان
معنیش در دفتر اشیا بجو
نور او در چشم ما پنهان شده
آنچنان پنهان چنین پیدا بجو
ما مقیم خلوت دل گشته ایم
جای ما در جنت المأوا بجو
سید ما نور چشم عالم است
نور او از جملهٔ اشیا بجو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به جستجوی حقیقت و معانی عمیق زندگی اشاره دارد. شاعر به مخاطب می‌گوید که برای یافتن آبرو و ارزش زندگی باید در عمق دل و در دریای وجود خود جستجو کند. او دعوت می‌کند تا لحظه‌ای در میخانه و محیط سرمستی با او همراه شود و ذوقی متفاوت را تجربه کند. دنیای مادی و معنوی را مقایسه کرده و بر اهمیت شناخت خداوند یکتا تأکید می‌کند. شاعر به دنبال وجود مطلق و نور الهی است که در همه چیز پنهان است و می‌گوید که ما در خلوت دل خود قرار داریم و باید به دنبال نور و حقیقت در عالم باشیم.