غزل شمارهٔ ۱۳۲۶ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
در دل دریا دلی گوهر بجو
از چنان بحری چنین جوهر بجو
جوهر دُر یتیم از ما طلب
خوش درآ در بحر ما گوهر بجو
عقل مخمور است ترک او بکن
عاشق سرمست جان پرور بجو
گر انا الحق گفته ای منصوروار
بر سر دار فنا سرور بجو
ور بسوزندت در آتش خوش بسوز
وانگهی آن سر ز خاکستر بجو
جان فدا کن حضرت جانان طلب
دل به دلبر ده از او دلبر بجو
گر به راه نعمت الله می روی
رهبری از آل پیغمبر بجو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به جستجوی ارزشهای معنوی و روحانی در زندگی اشاره دارد. در آن به تشویق افراد برای جستجوی گوهرهای درونی و معانی عمیق زندگی پرداخته شده است. از فرد خواسته میشود تا از عقل سطحی و دنیوی دوری کند و به عشق و وصل با حقیقت ابدی بپردازد. همچنین بر اهمیت دلسپاری به خداوند و پیروی از راهنمایان معنوی تأکید شده است. اگرچه مسیر ممکن است دشوار باشد، اما ارزش جستجوی حقیقت و عشق به خداوند مورد تأکید قرار گرفته است.