غزل شمارهٔ ۱۳۳۳ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
خوش برو خوش بنوش خوش می رو
نوش و پوش و خموش خوش می رو
گر تو داری هوای می نوشی
بر در می فروش خوش می رو
در خرابات بی سر و بی پا
خوش سبوئی به دوش خوش می رو
مست و مدهوش می روی در راه
تا نیائی به هوش خوش می رو
عقل را غیر گفتگوئی نیست
بگذر از گفتگوش خوش می رو
دیگ سودا خوشی به جوش آور
با چنان پخته جوش خوش می رو
شادی روی سید سرمست
جام می را بنوش خوش می رو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به دعوت به زندگی خوش و شادی اشاره دارد. شاعر از خواننده می‌خواهد که با نشاط و سرمستی زندگی کند، بی‌که به مشکلات و دغدغه‌ها فکر کند. او تأکید می‌کند که بهتر است از گفتگوهای بی‌حاصل دوری کرده و بیشتر به لذت‌های زندگی مانند می و خوشی بپردازد. در مجموع، شعر تشویق به خوشی و بی‌خیالی در زندگی است.