غزل شمارهٔ ۱۳۳۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان فلسفه عشق و فناپردازی می‌پردازد. شاعر می‌گوید برای بقا در عشق، باید خود را فانی کردی و برای رسیدن به حیات حقیقی باید همچون عشق‌ورزانی که به وصال محبوب می‌رسند، باشی. او به خودبینی هشدار می‌دهد و تاکید می‌کند که باید خود را بشناسی و به دانایی خداوند پی ببری. همچنین به جستجوی حقیقت و گوهر وجودی اشاره دارد و دعوت به ارتباط با عالم عشق و زیبایی می‌کند. در نهایت، شاعر از خواننده می‌خواهد که در مسیر عشق، مانند بنده‌ای در خدمت معشوق باشد و خود را فنا کند تا به بقا و قرب الهی دست یابد.