غزل شمارهٔ ۱۳۴۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و کمال الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که نور جمال خداوند بر عالم تابیده و کمال او بی‌نهایت است. او به نقش خیال و تصویر خدا در خواب‌ها اشاره دارد و آن را آب حیات می‌نامد که روح تشنگان را سیراب می‌کند. همچنین، شاعر به حالاتی چون رندی و نوشیدن شراب اشاره می‌کند که با وجود لاابالی بودن، حلال و از خواص الهی است. در نهایت، او معتقد است که هر موجودی که به خدا وابسته است، جاوید و پایدار خواهد ماند. شاعر همچنین به یکتایی و بی‌نظیری یک سید در جهان اشاره می‌کند که هیچ کس مانند او را ندیده است.