غزل شمارهٔ ۱۳۵۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات درباره عشق و情感 عمیق نسبت به معشوق صحبت می‌کنند. شاعر از عشق و حالتی مستی و شوق سخن می‌گوید و به خاطر درد دل‌های عاشقانه، از همگان می‌خواهد که از قصه‌های عشق و راز و رمزهای دل بگویند. او اشاره می‌کند که دل در دامان زلف یار است و نمی‌خواهد که از احوال پریشانی خود بپرسند. در پایان، دعوی می‌کند که در راستای عشق الهی و شوق به معشوق، در کنار دیگر مستان و عاشقان قرار دارد و خواهان سرودن حکایاتی از عشق و رازهای آن است. این اشعار به فضایی پر از شور و شوق عاشقانه اشاره دارند.