غزل شمارهٔ ۱۳۵۵ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
غیر ما در بحر ما از ما مجو
عین ما می جو تو از دریا و جو
در دو عالم آن یکی را می نگر
سر آن یک پیش هر یک را مگو
آینه بردار تا بینی عیان
یار تو با تو نشسته روبرو
دست بگشا دامن خود را بگیر
هر چه می خواهی ز خود آن را بجو
موج دریائیم در بحر محیط
آبروی ما روان شد سو به سو
جام می در دور می گردد مدام
گه صراحی می نماید گه سبو
بنده و سید دو نام و یک وجود
یک حقیقت در عبارت ما و تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی پرداخته و به ارتباط انسان با خدا و وجود می‌پردازد. شاعر می‌گوید که نباید به دنبال چیزهایی خارج از خود بگردیم، زیرا آنچه می‌جوییم در درون خود ماست. او اشاره می‌کند که باید به درون خود نگاهی بیفکنیم و ارتباط با حقیقت را از طریق شناخت خود آغاز کنیم. همچنین، در این شعر بر یکسانی و اتحاد وجود بنده و سید تأکید شده و بیان می‌شود که در حقیقت و ذات، همه یکی هستیم. در نهایت، تصویر دریا و موج به نمادهایی از زندگی و تحولات آن تبدیل شده‌اند.