غزل شمارهٔ ۱۳۵۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عقل و فکر کنایه می‌زند و به آن می‌گوید که از مسائل پیچیده و خیالات بی‌مورد صحبت نکند. او تأکید می‌کند که نباید به سراب‌ها (توهمات) پرداخت و باید به‌جای آن به حقیقت (به دریا) توجه کرد. همچنین در جمع دوستان و حریفان مست، تنها از شراب و خوشی صحبت شود و نه از مسائل سطحی. شاعر از مخاطب می‌خواهد که اگر قصد سخن گفتن دارد، از احساسات و حال درونی‌ خود بگوید و از سخنان بی‌مضمون بپرهیزد. در نهایت، به زیبایی و جلال حضرت سید اشاره می‌کند و از عدم صحبت درباره آن می‌گوید.