غزل شمارهٔ ۱۳۶۶ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به وجود او یکی بود نه دو
وحده لا اله الا هو
آن یکی در ظهور دو بنمود
دو نماید ولی نباشد دو
نور او می نگر به هر چشمی
حسن او را ببین تو در هر دو
جام می را بنوش رندانه
قول مستانهٔ خوشی می گو
آفتابیست بر همه روشن
غیر یک آفتاب دیگر کو
در خرابات رند سرمستی
گر طلب می کنی مرا می جو
نعمت الله می کند تکرار
وحده لا اله الاهو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به توحید و یکتایی خداوند اشاره دارد و بیان می‌کند که تنها یک خدا وجود دارد و علاوه بر او هیچ چیز دیگری نیست. این یک حقیقت در قالب‌های مختلف به نمایش درمی‌آید، اما در اصل دوگانگی وجود ندارد. همچنین، نور و زیبایی خدا را در همه جا می‌توان دید و کسانی که به دنبال حقیقت هستند، باید به درون خود نگاه کنند و از می و مستی روحانی بهره‌مند شوند. در نهایت، این شعر تأکید دارد که تنها یک نور و حقیقت وجود دارد و همه چیز در آن تجلی می‌یابد.