غزل شمارهٔ ۱۳۶۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از لذت عشق و باده‌نوشی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که نباید از نوشیدن می و عشق دست کشید. او از ساقی می‌خواهد که در دور جام می حاضر شود و بر آنکه خود را در ظواهر مذهبی اسیر نکند، تأکید دارد. شاعر بیان می‌کند که عشق و وصال جانان، منبع خوشبختی است و اگر واعظی انسان را از عشق منع کند، نباید به سخنان او توجه کرد. در پایان، شاعر می‌گوید که همه چیز در این دنیا یک حقیقت است و نمی‌توان به جز آن یک حقیقت را مشاهده کرد.