غزل شمارهٔ ۱۳۷۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی جستجوی سرور و آرامش در زندگی است. شاعر با اشاره به وفور شراب (نماد عشق و حالی خوش) و دردی که بر دوش دارد، از دیگران می‌خواهد که به او آرامش ببخشند. او می‌گوید اگر کسی به دنبال نام و نشانی از اوست، بهتر است آن را در عدم و بی‌نامی بیابد. شاعر به زیبایی زلف و چهره یک معشوق اشاره می‌کند که دل‌ها را به‌دام می‌اندازد و از محبوب خود می‌جوید. در نهایت، به شمس تبریزی و رندی نعمت‌الله اشاره می‌کند و خواستار بازگشت به آن حال و هوای خاص عشق و مستی است.