غزل شمارهٔ ۱۳۷۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان مفاهیم عشق و معرفت می‌پردازد. او بیان می‌کند که در محیط عشق، تنها "ما" وجود داریم و هیچ فاصله‌ای نیست. او خود را به دریا تشبیه می‌کند و می‌گوید غیر از ما، در حقیقت هیچ‌چیزی وجود ندارد. شاعر از عارفانی سخن می‌گوید که تنها درک‌کننده‌ نام‌های خداوند هستند و افرادی مانند زاهدان نمی‌توانند با آنها هم‌صحبت شوند. هر بلایی که به انسان می‌رسد، در واقع یک نعمت است و در آینه وجود، تنها حقیقت خداوند قابل مشاهده است. در پایان، اشاره می‌کند که اگر روح قدسی وجود داشته باشد، به سخن گفتن از نعمت خدا می‌پردازد.