غزل شمارهٔ ۱۳۸۱ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
رند و جام شراب خوش خوش بو
وقت مست خراب خوش خوش بو
یار چون بی حجاب رو بنمود
شاهد بی حجاب خوش خوش بو
نور او آفتاب تابان است
دیدن آفتاب خوش خوش بو
چشمهٔ چشم ما پر از آب است
چشمهٔ پر ز آب خوش خوش بو
گر خیالش به خواب بتوان دید
هر که بیند به خواب خوش خوش بو
گل بگیر و گلاب از او بستان
زان که بوی گلاب خوش خوش بو
خوش بود شعر سید از سر ذوق
هر که گوید جواب خوش خوش بو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌ها و لذت‌های عشق و شراب می‌پردازد. در آن تصاویری از عشق و محبوب به همراه بوی خوش شراب و گل‌ها به تصویر کشیده شده است. شاعر به زیبایی یار بدون حجاب اشاره می‌کند و نور او را مانند آفتاب تابان توصیف می‌کند. همچنین، چشم‌ها به عنوان چشمه‌ای پر از آب تشبیه شده‌اند و اشاره به خواب و خیال نیز وجود دارد. در نهایت، شعر به زیبایی و لطافت خود نیز اشاره می‌کند و آن را خوشبو می‌نامد.