غزل شمارهٔ ۱۳۸۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی عشق و روحانیت و تاثیرات آن بر زندگی انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به نور و لطف خداوند اشاره می‌کند که مردم را روشن و با صفا می‌سازد. وی از زیبایی‌های عشق و تاثیرات آن در دل و جان انسان می‌گوید و عشق را به دریایی توصیف می‌کند که انسان‌ها را به سمت خود می‌کشاند. در ادامه، شاعر به مقام و منزلتی که کسانی که به عشق خصوصی می‌پردازند، اشاره کرده و بیان می‌کند که بوسیدن خاک پای اهل عشق، انسان را به درجات بالایی می‌رساند. همچنین، شاعر خواسته‌ها و آرزوهای انسان‌ها را در ساختن بهشت خود از عشق و محبت خداوند می‌داند. به طور کلی، این شعر تجلی زیبایی عشق و فضل الهی و تاثیر آن بر زندگی انسان است.