غزل شمارهٔ ۱۴۰۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق و تعلق به وحدت و خداوند می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که در دو عالم فقط یک حقیقت وجود دارد و غیر از آن را نمی‌شناسیم. او تأکید می‌کند که عشق به معشوق (خداوند) دائمی و بی‌وقفه است و زندگی بدون آن بی‌معناست. همچنین اشاره می‌کند که وجود غیر از معشوق، هیچ ارزشی ندارد و باید از آن چشم‌پوشی کرد. در نهایت، شاعر می‌گوید درد و رنجی که از معشوق دارد را می‌پذیرد و به دنبال دارو و درمان نیست، زیرا عشق به خداوند برای او کافی است.