غزل شمارهٔ ۱۴۰۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع عشق و خیالات ناشی از آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که تنها کار او خیال محبوبش است و تمام زندگی‌اش را صرف اندیشیدن به او کرده است. او در گوشه چشمانش به یاد محبوب نشسته و آرزوی دیدار او را می‌کند. همچنین، شاعر به زیبایی‌های محبوب و تأثیر آنها بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشقش را به امانت قبول کرده و اگر محبوب بخواهد، جانش را تقدیم می‌کند. در نهایت، او هر شب به یاد محبوبش می‌نشیند و ستاره‌ها را می‌شمارد، و در چشمانش زیبایی‌های محبوب به وضوح دیده می‌شود.