غزل شمارهٔ ۱۴۲۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌ها و شادی‌هایی از دنیای غیبی می‌پردازد که بدون عیب و نقص است. او از غنچه‌ای در گلستان سخن می‌گوید که به عشق یک معشوق در هوای او شکوفا شده است. همچنین به معانی جدید و زیبای کلام خدا اشاره می‌کند که بی‌ریسک و واقعی است. شاعر از شاهدی که جلوه‌گر زیبایی‌های فکری و معرفتی است یاد می‌کند که از غیب به او الهام شده و نماد جوانی و جاذبه‌ی الهی است.