غزل شمارهٔ ۱۴۲۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و درخشش مظهر الهی اشاره دارد که مانند نور جام جهان نما را روشن کرده است. در محیطی خوش و آرام، عشق و محبت در کنار یار را توصیف می‌کند و از دور بودن از دیگران می‌گوید. تمثال زیبا و بی‌نظیر او در آینه نشان داده شده و نعمت‌های او به دل‌ها نور و صفا بخشیده است. شاعر از معانی بلای معشوق و صبر ایوب سخن می‌گوید و رحمت و رحمت‌های خداوندی را که بر زندگی آنان جاری است، ستایش می‌کند. در نهایت، شاعر از آتش عشق و شوق در دل خود سخن به میان می‌آورد و به نعمت‌های الهی اشاره دارد.