غزل شمارهٔ ۱۴۲۲ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)
لطفش کرم نموده میخانه دام کرده
در حق جمله عالم انعام عام کرده
میخانه ای چنین خوش بر ما سبیل کرده
ما را شراب داده مست مدام کرده
کرده حلال بر ما جام می محبت
افشای سرّ خود را بر ما حرام کرده
سلطان حسن جانان ملک جهان گرفته
عقل آمده به خدمت خود را غلام کرده
جانان و جان سید باشند نعمت الله
نامش نکو نهاده ختم کلام کرده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به زیبایی، مهربانی و لطف خداوند اشاره می‌کند. او می‌گوید که خداوند به خلقش انعام کرده و میخانه‌ای خوش برای نوشیدن شراب محبت به آنها داده است. شراب عشق را حلال کرده و در عین حال افشای اسرار خود را بر خلقش حرام کرده است. همچنین، اشاره به سلطان حسن باعث می‌شود که عقل انسان به خدمت او درآید. در پایان، شاعر به نعمت‌های وجود جانان و شخصیت سید اشاره می‌کند و نام او را به نیکی می‌برد و این را به عنوان خاتمه کلامی زیبا می‌داند.