غزل شمارهٔ ۱۴۲۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف شخصیتی خاص پرداخته است که در میان جمعیت حاضر در میخانه، با اعتماد به نفس و رندی وارد می‌شود. او نه تنها خود را سلطان می‌داند، بلکه دیگران را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. این فرد در حال سوار و پیاده شدن است و در گوشه‌ای از دل آدم‌ها، عشق و محبتش را به عنوان گنجی ارزشمند قرار داده است. او به شکلی شاهانه در دل‌ها نشسته و اطرافش افرادی هستند که به خاطر عشق او به حالتی سست و خراب افتاده‌اند.