غزل شمارهٔ ۱۴۲۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از میکده و فضای آن پرداخته و عشق و مستی را به تصویر می‌کشد. شاعر بیان می‌کند که دلی سرمست و شاداب دارد و به زندگی در میکده و معاشرت با رندان و خرابات نشینان افتخار می‌کند. او می‌گوید که هیچ چیز را به جای میکده نمی‌گذارد و درد عشق را درمان می‌داند. همچنین به ارزش‌های مادی و معنوی اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام دارایی‌اش را برای میکده فدای می‌کند. در نهایت، ناله و نوای عاشقانه‌ای که از میکده برمی‌خیزد، زندگی او را تحت تأثیر قرار می‌دهد.