غزل شمارهٔ ۱۴۲۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمثیل عشق و زیبایی می‌پردازد و تأکید می‌کند که عشق و زیبایی در زندگی ما به وضوح تجلی می‌یابند. شاعر از آینه به عنوان نمادی برای دریافت جمال و زیبایی یاد می‌کند و می‌گوید که با نگریستن به آینه، زیبایی‌های عشق را می‌توان دید. او اشاره می‌کند که آینه نمایانگر یک حقیقت یگانه است، که به رغم دوگانگی ظاهری‌اش، در عمق یکسان است. در انتها، به وجود سید (امام) اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام عالم در او به دقت تصویر شده است. درواقع، این شعر به زیبایی و حقیقت عشق و معارف الهی می‌پردازد.