غزل شمارهٔ ۱۴۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان درد و رنج ناشی از خیانت و بی وفایی دوست می‌پردازد. شاعر از احساس دل‌شکستگی و وابستگی‌اش به دوستی می‌گوید که هم در مقام یار و هم به عنوان محبوب، او را دچار زحمت کرده است. او خود را غلام و گدای این دوست می‌داند و از بیگانگی در میان دوستان و محبوبانش سخن می‌گوید. شاعر از وفا خواستن از دوستی که وفای او را درک نکرده، و همچنین از دوستی با وجود درد و رنج یاد می‌کند. او در نهایت به عشق و شرایطی که با آن مواجه است، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر دوستش او را آزار دهد، عشق را رها نخواهد کرد.