غزل شمارهٔ ۱۴۳۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمایز و زیبایی عشق و محبت اشاره دارد. شاعر از وجود یک نور خاص که شبیه به خورشید است صحبت می‌کند که بر همه چیز تابیده و به چشم همگان می‌آید. او همچنین به می و شراب اشاره دارد که نمادی از عشق و سرمستی است، و می‌گوید که اگر کسی به می‌خانه ورود کند، می‌تواند مانند عاشقان واقعی از آن لذت ببرد. در انتها، به این موضوع می‌پردازد که عشق و لطف الهی به قدری عمیق است که هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر آن مست نماند و این عشق همه چیز را روشن و شفاف می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا، حال و هوای عشق و دیوانگی را به تصویر می‌کشد.