غزل شمارهٔ ۱۴۳۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف رابطه بنده و شاه می‌پردازد. او بیان می‌کند که هر بنده‌ای که به سوی شاه برود، خوشحال است و از حکومت او بهره‌مند می‌شود. شاعر خود نیز شاه را دیده و تصمیم می‌گیرد دیگر به خرگاه او نرود. او به شاه می‌گوید که تو مانند خورشید می‌درخشانی و ما فقط خاکی هستیم که در مسیر تو قرار داریم. شاعر اعتراف می‌کند که در این سخنان نیز اکراه دارد و ما همه چیز خود را از تو داریم. در نهایت، او به موقعیت شاه به عنوان ناظر حق و منبع نعمت اشاره می‌کند.