غزل شمارهٔ ۱۴۳۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان تجربیات روحانی و وجدانی شاعر می‌پردازد. شاعر از آگاهی به خود و خداوند سخن می‌گوید و می‌گوید که در نبود خدا، احساس بی‌توجهی می‌کند. او به جستجوی حقیقت و معنای زندگی می‌پردازد و به گنجی درون خود می‌رسد. با اشاره به یوسف، نماد زیبایی و کمال، ابراز می‌کند که عشق به خدا او را از تنگناها رهانیده و به نور و روشنایی رسانده است. شاعر تأکید می‌کند که جز خدا چیزی وجود ندارد و در نهایت به آرامش و درک عمیق‌تری از وجود خود می‌رسد.