غزل شمارهٔ ۱۴۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

چشم ما به نور محبوب روشن است و بنابراین من دوستی را در بین دوستانم می‌بینم. مستی که از گفت‌وگو لذت برده، همیشه در امنیت است، چرا که هر که در حالت مستی است، در گفتگو حاضر است. عشق هیچ ارتباطی با ظواهر و زیبایی‌ها ندارد، زیرا عقل دائم در فکر آنهاست. هر چقدر هم که آیینه‌ها را ببینم، همیشه نگاه من به سوی اوست. مانند امواج دریا که همیشه در حال حرکت هستند، ما نیز در جستجوی معشوق خود هستیم. هیچ بدی را در وجود سیدی که دیده‌ام، نمی‌بینم و واقعاً باید بر او آفرین گفت.