غزل شمارهٔ ۱۴۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی پیوند انسان با حقیقت و الهیت است. شاعر ابتدا به مقایسهٔ یک قطره با دریا می‌پردازد و می‌گوید که هر چه به خدا و حقیقت پیوسته باشد، زنده و جاودانه است. او تأکید می‌کند که این پیوند نمی‌تواند گسسته شود و هرکسی که با عشق و حقیقت آشنا شود، در واقع به اصل وجودش نزدیک‌تر می‌شود. شاعر همچنین به عشق و بزم آن اشاره می‌کند و دعوت می‌کند که به این بزم بپیوندند و از نعمت‌ها و الهاماتی که از این پیوستگی به دست می‌آید، بهره‌مند شوند.