غزل شمارهٔ ۱۴۴۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی است به نوشیدن شراب عشق و شادی. شاعر از ساقی می‌خواهد که بیش از یک یا دو جام برای دل سوخته‌اش بیافشاند و به او لطف کند و رازهای پنهان عشق را نمایان سازد. او خود را مانند گمشدگان عشق می‌داند و از ساقی می‌خواهد که راه هدایت را به او نشان دهد و از شراب وحدت بدون پرده‌پوشی به او بدهد. در نهایت، شاعر به دنبال حالتیست که در آن بتواند شادی و نعمت را در زندگی خود احساس کند.