غزل شمارهٔ ۱۴۵۴ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
وه چه حسن است اینکه پیدا کرده ای
شکل جان را آشکارا کرده ای
صورت و معنی پدید آورده ای
تا جمال خود هویدا کرده ای
غنچه ای از گلستان بنموده ای
بلبلان را مست و شیدا کرده ای
ترک چشم مست را می داده ای
عقل هر هشیار یغما کرده ای
گوهری را در صدف بنهاده ای
چشم ما را عین دریا کرده ای
جود هر عاشق وجود تو است باز
نام خود معشوق یکتا کرده ای
باز سید را به خود بنموده ای
وز کلام خویش گویا کرده ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به ستایش زیبایی و جذابیت معشوق پرداخته و از تأثیر مثبت او بر دیگران سخن می‌گوید. شاعر می‌گوید که معشوق شکل و معنی را به وضوح نشان داده و با زیبایی خود دیگران را تحت تأثیر قرار داده است. او به تصویر گل و بلبل اشاره می‌کند تا نشان دهد که عشق معشوق چگونه روح و دل عاشقان را شاداب و شیدا کرده است. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که وجود معشوق سرچشمه‌ی عشق و جود دیگران است و با کلام خود آنها را به وضوح و روشنی می‌رساند.