غزل شمارهٔ ۱۴۵۸ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
خرمنی گندم نگر در دانه ای
قرب صد دانه ببین هر شانه ای
گرچه دندانه بسی باشد ببین
یک حقیقت عین هر دندانه ای
از فروغ آفتاب روی او
ماهروئی هست در هر خانه ای
روشنست از شمع بزمش عشق ما
روح اعظم نزد او پروانه ای
برزخ جامع مقام ما و توست
خوش بساز آنجا چو ما کاشانه ای
گر حریف نعمت اللهی بیا
نوش کن شادی ما پیمانه ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف وحدت و یکپارچگی در عین کثرت می‌پردازد. شاعر با استفاده از مثالی از خرمن گندم و دانه‌های آن نشان می‌دهد که هر دانه، حقیقتی واحد را نمایندگی می‌کند. همچنین، زیبایی و نور عشق را به شمع و آفتاب تشبیه می‌کند و بر اهمیت ارتباط انسان‌ها و دست‌یابی به مقام مشترک تاکید می‌ورزد. در نهایت، شاعر دعوت می‌کند تا از نعمت‌های الهی بهره‌مند شده و شادی را مشترکاً تجربه کنند.