غزل شمارهٔ ۱۴۷۰ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
همه عین همند تا دانی
همه جام جمند تا دانی
باده نوشان که همدم مایند
عاشق بی غمند تا دانی
هفت دریا به پیش دیدهٔ ما
به مثل شبنمند تا دانی
نازنینان و سرو بالایان
در چمن می چمند تا دانی
بندگان جناب سید ما
در حرم محرمند تا دانی
رند و ساقی یکی است دریابش
جام و می همدمند تا دانی
گرچه بسیار عاشقان باشند
همچو سید کم اَند تا دانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که همه چیز در جهان با هم شباهت دارند و در زیبایی و عاشق‌پیشگی به یکدیگر نزدیک‌اند. او به باده‌نوشان و عاشقانی اشاره می‌کند که در این دنیا همدم یکدیگرند. همچنین به زیبایی‌های طبیعت و نازنینان اشاره می‌کند که در چمن‌زار می‌رقصند. شاعر از مقام و منزلت جناب سید (یک شخصیت معنوی) سخن می‌گوید و تاکید می‌کند که عاشقان واقعی مانند او کم‌اند. این شعر بر پیوند میان عشق، زیبایی و شخصیت‌های معنوی تمرکز دارد.