غزل شمارهٔ ۱۴۷۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به زیبایی بیان می‌کند که همه موجودات، خواه گیاهی و خواه حیوانی، تجلی‌ای از وجود الهی هستند. عشق و وصال، همانند موج و دریا، همواره در زندگی جا دارد. دل خود را به دست زلف معشوق بسپر و از پریشانی بیرون بیا. به سخنان عارفان گوش بسپار و به جستجوی یاری بپرداز. در نهایت، انسان باید در کنار خود و با درک عمیق‌تری از وجودش به زندگی ادامه دهد. عارفان همواره بر این نکته تأکید دارند که دریافت‌های معنوی باید در دل نشسته و عمیق شود.