غزل شمارهٔ ۱۴۷۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در دنیای پست و ناپایدار، انسان در روز و شب خود به غصه‌ها می‌پردازد، بی‌خبر از خوشی‌ها و امیدهای زندگی. او در دام حرص دنیا گرفتار شده و مانند عنکبوت، دور خود می‌تند. اگر زندگی به سختی بگذرد، مانند موم نرم می‌شود و از بین می‌رود. حتی اگر در اوج قدرت و ثروت باشی، باید توجه داشته باشی که ممکن است به خاک بیفتی. در مقابل زوال و فنا، با آرامش و آزادگی زندگی کن و از لذت‌های زندگی بهره‌‍مند شو. در نهایت، هر کس باید از زندگی خود لذت ببرد و از لحظه‌ها استفاده کند.