غزل شمارهٔ ۱۴۸۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

اشعار بیانگر نگرش شاعر به زندگی و هستی است. او به ما گوشزد می‌کند که در دنیایی که حاصل آن مادی نیست، شکایت کردن چه سودی دارد. از ما می‌خواهد که به سرنوشت واگذار کنیم و در بی‌ولایتی زندگی نکنیم. همچنین، او به عمق زندگی و بی‌كرانی آن اشاره می‌کند و می‌پرسد که چرا باید به محدودیت‌ها و نهایت‌ها فکر کنیم. عقل و هوای نفس را مورد انتقاد قرار می‌دهد و می‌گوید که در عشق به خداوند باید دلبستگی‌ها را رها کنیم. شاعر به دوستی اشاره دارد که دائماً به ما الهام می‌کند و ما را به نوشیدن می و بهره‌مندی از نعمت‌های الهی ترغیب می‌کند. به طور کلی، اشعار درباره‌ی ترک وابستگی‌های دنیوی و توجه به جنبه‌های روحانی زندگی است.