غزل شمارهٔ ۱۴۸۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به اهمیت درد و رنج در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون تجربه این احساسات نمی‌توان به درمان و شفا دست یافت. شاعر به معناسازی از فنا و بقا اشاره می‌کند و می‌گوید که تا وقتی خود را رها نکنیم، به حقیقت الهی دست نمی‌یابیم. عشق را به عقل مقدم می‌داند و از عقل دنیوی به عنوان مانع یاد می‌کند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که او را در مسیر وحدت و حقیقت جستجو کند و به نوشیدن از میکده و لذت‌های آن اشاره دارد.