غزل شمارهٔ ۱۴۸۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های خاص و بی‌نظیر یک معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که چنین دلبر و محبوبی در هیچ‌جای دیگر یافت نمی‌شود. او می‌گوید وقتی چهره‌ی زیبای او را نمی‌بینی، نمی‌توانی به خوبی ایمانش پی ببری. همچنین لذتی که از نگاه کردن به چشم‌های مست او می‌توان گرفت، در هیچ چیز دیگری یافت نمی‌شود. شاعر از محبوبش می‌خواهد که به جای ترک شراب و مستانه‌گی، دمی با او بنشیند و دردی را که در دل دارد، درمان جوید. در نهایت، او ماهیت زندگی را به یک نعمت می‌داند و بر اهمیت قدردانی از لحظات خوب تأکید می‌کند.