غزل شمارهٔ ۱۴۹۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان فلسفی و عرفانی از وجود و حقیقت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هر ذره‌ای در عالم نمایانگر نور و حقایتی است که از وجود خداوند ناشی می‌شود. او از نقابی صحبت می‌کند که بر آفتاب تابان (خداوند) بسته شده و دعوت می‌کند که در چشم او بنگرند تا نور حق را ببینند. او همچنین به مفهوم سایه اشاره دارد که بدون نور نمی‌تواند وجود داشته باشد. در ادامه، شاعر به مقایسه دریا و موج می‌پردازد و می‌گوید که این‌ها نمادی از حالت وجود انسان‌ها هستند. در نهایت، او به نعمت خداوند اشاره می‌کند که آب حیات را به انسان می‌دهد و می‌گوید جهانی بدون این نعمت تنها یک سراب است.