غزل شمارهٔ ۱۴۹۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به محبت و عشق اشاره دارد. شاعر به کسی توصیه می‌کند که اگر به عشقش دل سپرده، باید تمام وجودش را به او تقدیم کند. او از معشوق می‌خواهد که به او نزدیک شود و لذت را تجربه کند. همچنین، پیشنهاد می‌کند که باید از غم‌ها دوری کرد و به خوشی‌ها پرداخت. عشق حقیقی به انسان آگاهی می‌دهد و در مسیر عشق، به معنای واقعی زندگی نزدیک می‌شویم. نهایتاً، شاعر به بهشتی بودن دل و سمت‌گیری به سوی جنت اشاره می‌کند، جایی که عشق و محبت حاکم است.