غزل شمارهٔ ۱۵۰۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به عشق و حالتی از مستی و بی‌خبری از دنیا اشاره دارد. شاعر از معشوق می‌خواهد که نگاهی به حال او بیندازد و از زیبایی‌ها و مقام او صحبت کند. او در کنار می‌فروشی نشسته و حسرتی در دل دارد. شاعر به عشق و شوق درونی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که جز معشوق هیچ‌کس برای او مهم نیست. او همچنین به این موضوع می‌پردازد که دیگران نمی‌توانند حال او را درک کنند و از دنیای بهشت و حور صحبت‌هایی نمی‌کند، زیرا به دنیای خود در کنار معشوق اکتفا کرده است. در نهایت، شاعر خود را بنده‌ی این عشق می‌داند.