غزل شمارهٔ ۱۵۰۷ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
عشق جانان اگر به جان داری
حاصل عمر جاودان داری
مهر پاک است و مهر آل عبا
خوش نشانیست گر نشان داری
آفتابیست نور او پیدا
نتوانی که آن نهان داری
عقل بگذار و عاشقانه بیا
میل اگر سوی عاشقان داری
گر نداری تو آن نداری هیچ
همه داری اگر تو آن داری
آن میان در کنار اگر خواهی
بنهی هر چه در میان داری
خوش حضوریست صحبت سید
بهتر از لذت جهان داری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و وصال با معشوق سخن میگوید. شاعر به اهمیت عشق واقعی اشاره کرده و میگوید که اگر به عشق معشوق خود باور داشته باشی، زندگیات جاودانه خواهد بود. دلباختگی و مهر پاک او را با لقب «آل عبا» معرفی کرده و نور او را همچون خورشید میداند که نمیتوان آن را پنهان کرد. او از عشق حقیقی میگوید که حتی عقل را کنار میگذارد و تنها با عشق به زندگی معنا میدهد. در نهایت، صحبت با معشوق را بالاتر از هر لذتی در دنیا میداند.